Na een nachtje vliegen werden we verwelkomd in Japan, het viel meteen op hoe goed alles georganiseerd was. Iedereen werd netjes in rijen door de douane geloodst en aan de bushalte moesten we allemaal mooi op één rij achter onze koffer gaan staan, elke koffer kreeg een nummertje mét bewijsje zodat we bij uitstappen meteen konden vertrekken. We zouden ons nog verbazen over de efficiëntie van de Japanners.
We reden een uurtje met de bus tot in Tokio centrum. We vonden vrij gemakkelijk het air bnb huis, niet zo evident want in Japan zijn er blijkbaar geen huisnummers…
Het huis in Roppongi was echt wel knap. We konden nog niet meteen binnen want de Chinese poetsvrouw was nog druk aan het poetsen, dus gingen we wat wandelen in de buurt van het huis. Iedereen was een beetje murw door de lange reis en we hadden dringend wat eten nodig. Na een bezoekje aan een winkel waar ze speelgoedrobotjes maakten, zocht elke familie een restaurantje om terug wat energie te krijgen.
De andere families gingen resoluut voor de Japanse stijl, wij wilden dit ook wel maar omdat de jongste aan het crashen was en er overal wachtrijen voor de restaurants waren (dat snapten we toen nog niet goed hoe dit werkte), bezweken we en gingen we met tegenzin (behalve Rune) naar de Japanse mac donalds… Ook niet simpel, menu’s met frietjes kenden ze niet en plaats om te zitten was er bijna niet. Uiteindelijk lukte het toch om een burger en wat frietjes te bemachtigen, alhoewel het toch helemaal anders smaakte dan bij ons. Maar het zorgde wel terug voor wat energie 🙂
Roppongi hills is sowieso al een hippe, chique buurt en het huis lag in de ambassade wijk van Tokio, waar veel expats wonen. De eigenaar van het huis, Derek, een Amerikaan, waaide even binnen om een paar praktische zaken uit te leggen. Hij was even gauw weer weg.
We voelden wel meteen het verschil met ons eigen landje omdat iedereen in de hal z’n schoenen moest uitdoen, even wennen voor ons.
De kinderen waren geweldig tevreden, want de volgende 6 dagen mochten ze allemaal samen in de kelderverdieping liggen. Ondanks de jetlag, gingen Sofie en ik aan de slag om alle bedjes voor de kids in orde te maken, de mannen waren ondertussen wat inkopen gaan doen voor de volgende dagen en omdat we ‘s avonds (of in Belgische tijd in de vroege ochtend tegen 4 uur) toch nog iets moesten eten, bestelde Aya voor ons allemaal een afhaalpizza in het Japans. Die gingen vlot naar binnen en de kids kropen daarna in hun bed en sliepen bijna tot de middag die volgende dag!
